Lente

Het is negen uur 's avonds wanneer ik dit schrijf, en door het raam, dat nog steeds wagenwijd openstaat, zie ik hoe de schemering inzet. De lente is hier nu echt volop doorgebroken, het is al twee weken schitterend weer.

Nadat mijn moeder een week op bezoek was, is ook de rest van de familie hier vorige week geweest (op mijn oudste broer na) en mijn jongste broer had nog drie vrienden mee. Ze huurden een heel mooi vakantiehuis hier vlakbij (leuk om nog eens van comfort te proeven zeg!). Het was uniek denk ik om dit met hen te kunnen delen. Het leek ergens onwerkelijk, twee volledig gescheiden werelden (thuis en Plum Village) die nu ineens helemaal samenkwamen. Ik heb dan ook trots als een pauw mijn familie door Plum Village meegetroond en iedereen aan hen voorgesteld. Ik heb zelfs twee monniken uitgenodigd om in ons huisje te komen eten (mijn twee beste monnikvrienden van vorige keer, Miaoqiu en Phong Tri), toch wel een speciale ervaring – je krijgt niet iedere dag twee monniken over de vloer. Ik moet wel zeggen dat ik het getroffen heb met mijn familie, de meesten krijgen hier amper familiebezoek, en als ze het dan al krijgen, is de familie vaak maar matig geïnteresseerd in Plum Village zelf.

Wat  mijn werk betreft begin ik nu geroutineerd te raken. Mijn directe begeleider ('baas' mag ik niet zeggen, het is hier geen bedrijf!) is Pham Hanh, de enige Nederlandse monnik, en ik kan het best wel met hem vinden, al is het maar omdat ik geniet van onze uitwisselingen in onze moedertaal. Hij heeft me ook aan het denken gezet over hoe ik mijn werk hier moet bekijken. Het is niet zoals in een economische setting, waar je iets doet en er dan iets voor terugverwacht. Je moet je werk hier eerder zien als een bijdrage aan de gemeenschap die je met plezier doet omdat je hier graag deel van uitmaakt. Het gaat er dan ook niet om om zoveel of zo goed mogelijk te presteren of jezelf te bewijzen (iets waarvoor ik me moet hoeden, zo worden we immers opgevoed), het gaat er veeleer om te genieten van je werk, en om mindfulness ook te bewaren tijdens het werk. Op die manier is er werkelijk geen tegenstelling tussen je werk en je leven daarbuiten (wat ook weer anders is dan we gewend zijn).

Dit alles doet me een beetje denken aan mijn werk bij LOKO, net als het feit dat ik hier – misschien nog meer dan bij LOKO – mijn plan moet trekken en niet te veel sturing moet verwachten van mensen die ook nog heel veel andere dingen aan hun hoofd hebben. Ik hou me momenteel bezig met het opstellen van maillijsten (waarvoor ik zowaar nog eens een beetje aan het programmeren ben geslagen, vol leuke verrassingen dit werk!) en redactiewerk voor de website wkup.org (al gaan daar binnenkort ook twee teksten van eigen makelij opkomen). Mijn journalistieke ervaring komt hier goed van pas (dank u Veto / B-magazine!), want het meisje dat eindverantwoordelijk is voor de site, mijn collega Hong-An, heeft die ervaring niet. Vooral uitvoerende taken dus, maar dat is ook logisch dat ik daar als volledige nieuwkomer,  'onderaan de ladder' begin. En ik vind dat eigenlijk ook niet erg, het is lekker ontspannen werken.

Als ik zo terugdenk aan mijn engagementen als student, dan lijken al die studentikoze activiteiten en festiviteiten, en zelfs de ellenlange vergaderingen (dachten we werkelijk dat we de wereld gingen veranderen?) misschien wat futiel, zeker in deze meer contemplatieve omgeving, maar toch ben ik er zeer dankbaar voor dat ik ze gedaan heb. Niet zozeer omwille van de vaardigheden die ik eraan over hou – al komen die wel handig van pas (cf supra) – , maar vooral omdat ik geleerd heb me in te zetten voor anderen. Engagement is immers niet zozeer een theoretische overweging (al denken we dat soms), nee, het is iets dat je moet oefenen, en waar je in kan groeien, net als sport, net als meditatie eigenlijk. En terwijl ik zie dat sommige van mijn collega's het moeilijk hebben om (relatief) veel werk te verrichten voor anderen terwijl de verleiding groot is om niets te doen, gaat mij dat eigenlijk heel gemakkelijk af.

Wat het leven in Plum Village in het algemeen betreft, ik voel wel dat ik meer van het gemeenschapsleven begin te genieten. Waar de constante aanwezigheid van anderen, toen ik hier eerst kwam, eerder mijn rust verstoorde, en ik op zijn best de mensen rondom mij gewoon kon negeren, kan ik nu af en toe (zij het nog niet altijd) ook echt genieten van hun aanwezigheid. En  daar ben ik blij om, want deze vaardigheid zal ik zeker kunnen meenemen naar huis it. Al was het misschien wel niet de gemakkelijkste manier om dit te leren, mij er zo direct mee te confronteren.

Ik merk ondertussen dat, hoewel ik elke keer denk dat ik kort iets ga schrijven, dit toch al weer een serieuze boterham wordt. Ook al lijkt er hier op het eerste zicht weinig te gebeuren, een sleur is het hier allerminst, en het is gek dat bij mensen die veel meer dingen doen en meemaken, het leven precies veel makkelijker een sleur wordt. Ik zou dus zelfs nog even kunnen doorgaan, maar ik ga het hier voorlopig bij houden.

De komende maand gaan er hier ook twee jongerenretraites door en ik kijk ernaar uit om met de mensen kennis te maken voor wie ik dit werk eigenlijk allemaal doe. Een paar van de organisatoren zijn hier onlangs al gepasseerd en ik voelde me direct met hen verbonden, aangezien je toch het gevoel hebt van samen in hetzelfde schuitje te zitten. En tegelijk was het opwindend natuurlijk, het is een nieuwe wereld om te ontdekken. Het voelt eigenlijk een beetje als toen ik – nog lekker groen achter de oren – voor de eerste keer op presidiumweekend ging.