De dingen nemen zoals ze zijn - Slotreflectie

Begin deze week leek ik op een wolk te leven. Ik zweefde rond, voortgestuwd door de festiviteiten van het Vietnamese nieuwjaar, en voelde me zo energiek, zo helder, zo scherp dat niks me kon raken. 'Dit is het,' dacht ik, 'zo moet het leven zijn, hier heb ik een jaar hard voor gewerkt.' Een dag later besefte ik dat ik mezelf eigenlijk helemaal uitgeput had en ik me eigenlijk heel gespannen voelde. Het gekke was echter dat me dat eigenlijk niet stoorde, dat het me niet triest maakteom van mijn wolk naar beneden te vallen.

Weet je, ik kwam naar hier met het idee dat ik hét zou vinden, dé manier om te leven, de manier om met alles om te kunnen, de houding die al mijn problemen zou oplossen, de techniek waarmee ik me nooit meer slecht zou moeten voelen en tegelijk iedereen rondom mij gelukkig zou maken. Een jaar heb ik heel hard gezocht, maar nu besef ik dat zoiets er niet is, of dat - als het er is - ik in elk geval niet in staat ben het te vinden, en wat een dwaas was ik eigenlijk om ernaar op zoek te gaan. 

En wat een bevrijdende gedachte is dat! Je hoeft niet heel de tijd iets te lopen bereiken. Je hoeft geen bijzondere ervaring te hebben. Je kan gewoon de dingen nemen zoals ze zijn, ook al is dat vaak helemaal niet zoals je zou willen dat ze zijn. Maar van daaruit kan je proberen een beetje voor jezelf te zorgen en er te zijn voor anderen. En er is geen alomvattende theorie over hoe dat zou moeten - of ik heb hem toch alleszins niet gevonden - maar je kan beginnen met dat hier en nu te proberen, en dat is goed genoeg. En misschien ben ik daar nu wel beter toe in staat. Ik denk in elk geval dat ik na meer dan een jaar hier minder in mijn hoofd ben, en meer in contact met mijn gevoel en met anderen, ik die altijd nogal rationeel was en op mezelf, en mezelf altijd heel hard een kant op pushte, gedreven door allerlei hooggestemde ideeën.

Het spijt me, ik heb het niet gevonden, het grote antwoord op de vraag van het leven, het universum en alles, maar ik ben bereid ze te nemen zoals ze zijn, het leven, het universum, alles, zonder de Grote Richtingsaanwijzer die me zegt welke kant ik op moet, zonder bijzonders, maar goed genoeg. Het is goed geweest. Morgen kom ik naar huis, en vandaar zien we wel weer verder. Tot gauw.

Liefs

Gijs