Brief uit het bos VI

De maand mei loopt op zijn eind, dus hoog tijd voor nog eens een update uit het hutleven. Temperaturen zijn hier de hoogte ingeschoten, elke dag tegen de 40° en lekker hoge vochtigheidsgraad. Maar verrassend genoeg stoor ik mij daar niet zo aan, het is niet bepaald verfrissend, maar het went. Het is nog altijd vrij rustig, niet veel vrijwilligers hier, en ik neem tegenwoordig meer tijd voor mezelf om bijvoorbeeld te lezen of gewoon in mijn hut te zitten. En dat voelt best goed. Het is alsof ik nu tijd heb voor alle dingen waar ik geen tijd voor had tijdens het drukke hoogseizoen.

Ellora, tempel 16. Volledig in één stuk uit de rots
gehouwen en 's werelds grootste monoliet

De afgelopen weken werkte ik in onze koeienopvang, de ‘Goshala’, om iemand die op vakantie was te vervangen. Wij hebben zes koeien, allen slachtoffers van de zuivelindustrie. Wat veel mensen niet beseffen als ze melk drinken is dat koeien zwanger moeten zijn om melk te geven, en dat de kalveren die melk natuurlijk niet zelf mogen opdrinken. Vrouwelijke kalfjes worden melkkoe, stierkalfjes worden geslacht. Eén keer een koe uitgemolken is (na een vijftal jaar) wordt ze ook afgeslacht, of – hier in India – losgelaten op straat, waar ze vaak niet voldoende te eten vinden en afval moeten eten. De koe is hier dan wel heilig, maar dat moet je toch met een korreltje zout nemen. Een gezonde koe kan trouwens tot 20 jaar oud worden.

Wij vangen dus een aantal koeien op die voor de slacht bestemd waren, en iedereen die hier komt is stomverbaasd als we zeggen dat we ze nergens voor gebruiken, niet voor arbeid, niet voor melk, we gebruiken zelfs hun mest niet. We geven ze gewoon eten en liefde. Het is heel boeiend om met deze beesten te werken. Eerst is het best intimiderend, het zijn serieuze beesten. Maar je beseft gauw dat het best intelligente dieren zijn, elk met een eigen persoonlijkheid, en doorgaans heel zachtaardig. Ik probeer zelfs mijn massagetechnieken op hen uit, en ze kunnen dat wel smaken. Geen idee waarom ik ze ooit, in een ver verleden, opat of zelfs hun melk dronk (Veel hedendaagse studies wijzen er ook op dat de mens ook helemaal geen nood heeft aan koeienmelk. Welk ander dier drinkt de melk van andere dieren op?)

Verder heb ik ook mijn eerste echte vakantie gehad. Ik ben tien dagen naar Maharashtra geweest (de staat van Bombay) en heb enkele vrienden en spirituele plekken bezocht. Ik heb de ashram van Osho (aka Bhagwan aka Rajneesh) bezocht, India’s meest controversiële guru van de 20ste eeuw, die al jaren mijn favoriete spirituele auteur is, heel zen, heel raadselachtig, en hij laat geen heilig huisje heel. Ik heb daarna Ajanta en Ellora bezocht, twee wereldvermaarde series boeddhistische en hindoeïstische tempels die in het eerste millenium volledig uit de rots zijn gehouwen. In sommige grotten zijn zelfs de fresco’s nog bewaard. Tot slot heb ik een Gandhi onderzoekscentrum bezocht waarmee we als Sadhana goede banden hebben. Ook de figuur van Gandhi en zijn alomvattende visie voor persoonlijk leven en samenleving inspireert me meer en meer, hoewel hij – voor mijn doen – toch soms net iets te fanatiek was.

Mijn volgende vakantie staat voor de deur, woensdag doe ik voor de eerste keer een Vipassanaretraite. Vipassana is een standaard retraite format, gestart door de Indiër S.N. Goenka in de jaren ‘70. Er zijn centra over heel de wereld, en ze bieden allemaal dezelfde retraites aan: 10 dagen, volledig in stilte, zonder enig contact met de buitenwereld. Je mediteert zo’n 10 uur per dag. Lekker hard core dus, en ik ben benieuwd hoe het zal aanvoelen.

Met de Sadhana crew naar een trouwfeest van een vriend
van Sadhana - en ja, die baard blijft groeien!

Ik ben ondertussen voorbij halfweg mijn verblijf hier, en mijn blik richt zich ook steeds meer naar wat er hierna komt. Ik speelde even met de gedachte om de projectleider op te volgen. Zoals je weet, ben ik (met veel plezier) zijn assistent, en er waren geruchten dat hij wegging. Maar ik hoorde een paar weken terug dat er al een opvolger was en – hoewel ik het jammer vond dat ze niet aan mij gedacht hadden – eigenlijk vond ik dat best ok, want ik wilde het eigenlijk niet doen. Op dit moment voel ik meer en meer het verlangen om terug naar Plum Village te gaan. Ik heb het gevoel dat – hoewel het milieu en hippie spelen ook heel leuk is – meditatie en boeddhisme hetgeen is waar ik mij echt voor de volle 100% mee wil bezighouden, en dat ik ook omgeven wil zijn met mensen die dat ook doen. Daarnaast is mijn verlangen naar romantiek hier de laatste maanden wat weggeëbt. Romantiek is mooi, maar heeft toch ook zijn mindere kanten!

Voor ik terugga wil ik wel mijn jaar min of meer uit doen, ik kom niet graag mijn engagementen niet na. Ik wil wel, voor ik terugkom, graag nog een yoga lerarenopleiding doen, een intensieve cursus van een maand, waarna je gecertifieerd yogaleraar bent. Zulke cursussen zijn hier bij de vleet. Misschien maak ik ook wel een omweg via Thailand, waar er ook een Plum Village is, en waar Thich Nhat Hanh momenteel zelf verblijft. In augustus komt ook de familie over voor een paar weken, dat wordt fijn. Ben benieuwd wat zij zullen vinden van Sadhana en hoe zij India zullen verteren.