Brief uit het bos VII

Alweer enige tijd geleden sinds mijn vorige bericht uit het bos. Het leven gaat hier zijn gangetje en stilaan komt het eind van mijn tijd hier in zicht.

Begin juni deed ik mijn eerste Vipassana-retraite. Dat is een klassieker hier in India, 10 dagen in stilte, 10 uur mediteren per dag. Het is geheel op basis van donaties en je vindt de centra over heel de wereld. De retraites volgen een vast stramien, vastgelegd door S.N. Goenka, een Indische meditatieleraar eind vorige eeuw. 10 dagen in stilte dus, best intens. Je vraagt je vaak af waarom je jezelf dit aandoet, maar uiteindelijk komen er heel veel oude wonden en emoties naar boven die je zo kan loslaten en ik raakte een rust aan die ik in lange tijd niet had gevoeld.

Mooie luchtfoto van Sadhana Forest
Mijn hut is in de hoek rechtsboven.

In Sadhana begint het stilaan een beetje te regenen en de ergste hitte is voorbij. Het aantal vrijwilligers gaat weer omhoog en stilaan begint ook het plantseizoen. Mijn werk is echter grotendeels digitaal tegenwoordig. Ik werk grotendeels voor het ‘Global Team’, dat zich bezighoudt met sociale media en website. Ik vind het fijn om terug wat kantoorwerk te doen en slaag erin een goed werkritme daarin te vinden.

Het WK voetbal heb ik vrij goed kunnen volgen. Er was één café in Auroville waar ze de wedstrijden toonden op groot scherm, en voor de halve finale werd ik zelfs uitgenodigd bij het Belgisch consulaat in Chennai! Helaas liep die avond af in mineur.

Aviram, de grote baas, is momenteel op rondreis door de wereld om donaties binnen te halen en bewustzijn te scheppen voor de goede zaak. Hij heeft zo mijn ouders ontmoet in Brussel, en mijn jongste broer, Rob, in Parijs. Zo is de familie uit eerste hand gerustgesteld dat ik hier wel degelijk zinvol bezig ben. Ze hebben allen een boeiend gesprek met hem gehad, en gaan proberen hun netwerk aan te spreken om hem te helpen.

Het plantseizoen is begonnen!

De afgelopen twee weken was er een vriendin van thuis op bezoek, Astrid, iemand die ik ken uit Plum Villagekringen in België. Ze ging familie bezoeken in India, en ik heb haar kunnen overtuigen om twee weken naar Sadhana af te zakken. Fijn om dit te kunnen delen met vrienden en tourgids te spelen.

Over tourgids en familiebezoeken gesproken, nu maandag komen mijn moeder en mijn broer Rob aan in India. We gaan 9 dagen door het zuiden van India reizen om dan hier in Auroville aan te komen. Daar worden ze voor twee weekjes vergezeld door Ben, mijn middelste broer en mijn vader. (Voor de oudste broer Jan, die in Californië woont, was het iets te ver.) Ben en mijn vader waren iets minder avontuurlijk ingesteld en kozen enkel voor de zekerheid van een goed guesthouse met airco en zwembad. Het wordt fijn om hen te zien, dat is 10 maanden geleden. Ik ben nog nooit zo lang van thuis weggeweest. Zelfs in Plum Village kwam ik elke 3 maanden naar huis.

Ik kijk ernaar uit hen rond te leiden, vooral dan in alle goede restaurants hier, waar mijn budget het doorgaans niet toelaat om te gaan eten! In Auroville zijn er best wel wat goede (vegetarische) restaurants voor alle hippies, hipsters en foodies die naar hier komen.

En zo zie ik er tegenwoordig uit!
'Being Indian' op weg naar een trouwfeest.

Daarna ben ik nog een goede maand in Sadhana, en dan zit het erop. In oktober heb ik dan mijn opleiding voor yogaleraar geboekt. Een maand lang verblijf ik in de ashram in Rishikish (Noord-India) waar ik vorig jaar al twee weken was. Ik doe er intensief yoga, en als alles volgens plan verloopt, krijg ik daarna een internationaal erkend certificaat van yogaleraar. Ik doe al jaren yoga, niet altijd even intensief, maar het afgelopen jaar begeleidde ik een paar keer vrienden, en die moedigden me aan yogaleraar te worden, omdat ze van mijn les genoten. Mijn laatste maand in India leek me de ideal gelegenheid om daar dus werk van te maken. Alweer een boeiende ervaring erbij!

Begin november loopt mijn visum af, en dan kom ik naar huis via een omweg in Thailand wellicht, waar ik naar het Thaise Plum Village ga. Ik wil daar graag op bezoek, want mijn leraar, Thich Nhat Hanh, woont daar nu. Hij is oud en ziek en ik zou hem graag nog eens zien voor het te laat is, al is dat meer om nostalgische en emotionele redenen, want lesgeven doet hij niet meer, en ik ken hem ook niet persoonlijk of zo.

Ziezo, dat was weer het laatste nieuws uit het bos. Volgende keer zal ik jullie onder meer kunnen vertellen hoe mijn familie (letterlijk en figuurlijk) India verteerd heeft en hoe mijn laatste weken lopen.