 |
| Mijn nieuw kamertje: klein maar fijn |
Ik ben ondertussen goed een maand terug in Auroville. Eens ik eindelijk de papieren voor mijn visum had, verliep alles vrij vlot. Na een Covid-test, een lange vlucht en twee weken quarantaine was ik eindelijk weer op vrije voeten. Hier in Auroville valt er van corona weinig te merken. Het leven verloopt vrij normaal, al zijn er wel nog altijd geen buitenlandse toeristen welkom in India (ikzelf ben hier met een vrijwilligersvisum), en wordt er ook gevreesd dat er een tweede golf zit aan te komen. Voorlopig geniet ik wel van mijn herwonnen vrijheid na een vol jaar van harde en zachtere lockdowns (eerst in India en dan in Belgie). Ik was vergeten hoe fijn het was om gewoon vrij rond te kunnen rijden, met vrienden uit te hangen en samen te eten en thee te drinken. Mijn telefoon en computer zijn dezer dagen dan ook ondergebruikt, ik geniet met volle teugen van weer een offline sociaal leven te hebben. En het is natuurlijk ook fijn om al mijn vrienden hier weer te zien en de draad weer op te pikken na een half jaar afwezigheid.
Ik zit terug op mijn oude stek in het guesthouse waar ik ook de laatste maanden verbleef voor ik weer naar Belgie kwam. En ik kreeg hier meteen goed nieuws, ze zochten hier een nieuwe avondverantwoordelijke – iemand die na de kantooruren een oogje in het zeil houdt – en daar ze mij hier goed kennen boden ze mij de positie aan. Het is niet zo veel werk, en het komt met een gratis kamer! Dat lost meteen mijn zoektocht naar huisvesting op, (goedkope) langetermijns-huisvesting is immers niet zo makkelijk te vinden in Auroville, en als je geen vaste stek hebt, bemoeilijkt dat je proces om inwoner van Auroville te worden (een procedure die ik ook graag zou willen verderzetten). Ik heb maar een klein kamertje, 3x3 meter, de grootte van een klein kot, maar ik deed mijn best om het gezellig in te richten. De gemeenschappelijke ruimtes van de guesthouse zijn aangenaam om vertoeven, en ook de gasten en het personeel zijn sympathiek. Het is een beetje aanpassen, ik woon in een bakstenen gebouw, en niet langer in een hut. Ik mis het wel een beetje om minder pal in de natuur te zitten, maar elektriciteit, internet en een waaier op mijn kamer zijn dan ook weer geen overbodige luxe. Verder is er een (Westers) toilet, niet te ver van mijn kamer, en daar beklaag ik mij ook niet over.
 |
| Opstelling voor mijn theeceremonie |
Verder is het leven momenteel heel gezapig. De lockdown was niet altijd makkelijk voor mij – ik leid doorgaans een actief en sociaal leven, maar uiteindelijk heeft het mij wel geholpen om wat terug te komen tot mezelf en het weer wat langzamer aan te doen. Aviram is nog niet terug van ons nieuw project in Noordoost-India. Normaal is hij gauw weer terug en dan werken we weer verder samen. Voorlopig doe ik alvast weer de workshops die ik vroeger deed. Ik ga ook regelmatig langs in Sadhana Forest om te koken en een handje te helpen, want ze hebben door het gebrek aan toeristen momenteel geregeld handen te kort. En verder leef ik vrij bewust en langzaam, van dag tot dag en moment tot moment, bijwijlen voelt het alsof ik terug in Plum Village ben. Hoewel ik mijzelf graag nuttig maak en hard werk, besef ik dat de voorwaarden daarvoor niet altijd aanwezig zijn, en dat er ook momenten zijn waar daar geen nood aan is, en dat ik dan gewoon kan genieten van in het hier en nu te leven en van de kleine dingen te genieten, zonder drang om steeds dingen gedaan te krijgen.
Reacties
Een reactie posten