Brief uit het bos - de laatste editie

 

Ja, het is gebeurd – Consummatum est – Dit wordt mijn laatste brief uit het bos. Binnen minder dan een maand trek ik hier de  (niet-bestaande) deur achter mij dicht, na zes en een half jaar avonturen, hard werk, zelfloze dienstverlening en de ups en downs van het leven.

Zoals de meesten onder jullie wel weten koester ik al lang het verlangen om monnik te worden en om terug te keren naar Plum Village. En nu gaat het eindelijk gebeuren, tien jaar nadat ik daar vertrok! Sinds mijn ongeval 2,5 jaar geleden was dit verlangen zeer sterk aanwezig, maar ik was juist een nieuwe rol gestart in Sadhana Forest. Toen ik de daaropvolgende zomer naar Plum Village op bezoek ging voelde ik het nog sterker en was het heel moeilijk om terug te keren naar India.

Op dat moment was er echter niemand die mij kon vervangen. Als assistent van de grote baas heb ik veel verantwoordelijkheid en heb ik een rol die niet iedereen op het lijf is geschreven, en die ook een langetermijn engagement vereist (2-3 jaar). De dame die mij ging vervangen, en die ik dan ook een tijdje gedatet heb, Rushali, veranderde van gedachten. Ook het jaar daarop was er geen beschikbare en geschikte vrijwilliger om mijn rol over te nemen. Het was een heel intens jaar voor Sadhana Forest, met vijf nieuwe projecten die we startten, dus ik wilde Sadhana Forest niet zomaar aan haar lot overlaten en alles op een goede manier achterlaten.

In het najaar van vorig jaar kreeg ik dan toch goed nieuws. Aviram had een gepaste kandidaat gevonden. Pavan, één van onze ‘Plant 4 India Fellows’ die ik zelf gerekruteerd heb, en die een jaar projectleider was in één van onze nieuwe projecten in het noordoosten. Hij is een zeer intelligente, betrouwbare en hardwerkende kerel. Toen werd het duidelijk dat het mijn laatste jaar hier zou zijn.

Sinds februari is Pavan hier en werken we zij aan zij en draag ik hem beetje bij beetje alle kennis over die ik in de afgelopen drie jaar in deze rol heb opgedaan en gecreëerd. Er komt toch wel redelijk wat bij kijken, persoonlijke assistent zijn van de directeur van een internationale vzw, verantwoordelijke voor het media-team en de HR. Het vergt veel tijd, flexibiliteit, nauwgezet monnikenwerk en aandacht voor detail, communiceren als je doet met zoveel verschillende partners op zoveel platformen.

Midden mei verlaat ik dan nu eindelijk het bos. Eerst ga ik nog twee weken naar Hongarije, waar Aviram met zijn familie is – zijn jongste dochter studeert daar - om eindelijk met hem het boek af te werken waar ik hier in mijn beginjaren twee jaar aan gewerkt heb. En dan – eindelijk – Plum Village! In de zomer een paar weken vrijwilligen en dan in het najaar de drie maand durende regenretraite starten, het traditionele begin van het rekruteringsproces.

Hoe voel ik me hier allemaal bij? Eerst en vooral: ontlading. Monnik worden is eigenlijk een kinderdroom, toen ik 12 was, wist ik al zeker dat ik monnik wilde worden. Toen ik rond 14 jaar het boeddhisme ontdekte wist ik dat dat mijn pad was en dat ik mijn leven daaraan wou wijden. Maar het leven ging zijn gangetje, onderwijs, de samenleving en zo. Na mijn studies belandde ik in Plum Village, maar nadat ik daar een jaar verbleef had ik het gevoel dat ik meer actief in de wereld wilde staan en daar de beoefening toepassen.

Na mijn korte carrière als godsdienstleraar had ik dan weer het gevoel dat ik 1) mijzelf te hard aan het pushen was om perfect te willen zijn en 2) wel eens wilde weten hoe het was om in een intieme relatie te zijn, iets wat ik nog niet echt ervaren had. Sadhana Forest leek mij de perfecte plek. Zes jaar later, vele gebroken harten, mislukte pogingen en andere ongemakkelijke situaties later, ben ik er meer en meer van overtuigd dat dat niet mijn pad is, en voel ik ook minder en minder de behoefte aan romantiek en fysieke intimiteit.

Hoewel ik zeer actief in de wereld bezig ben, en het gevoel heb dat mijn werk ook echt een merkbare impact heeft op het leven van mensen, dat ik een verschil maak – Ik heb een steen verlegd – toch voel ik mij niet helemaal voldaan of gelukkig met deze levensstijl hier. Ik voel me ook niet helemaal thuis in deze omgeving, en heb niet zo veel nauwe vriendschappen hier. Ik voel me niet echt op mijn plek en heb de behoefte om mij 1) meer op mijn spirituele beofening te focussen en 2) in een omgeving te zijn waar de mensen rondom mij dat ook doen. Het lijkt alsof ik met het ouder worden meer de behoefte heb aan stabiliteit en vertrouwdheid om me heen, en dat die hele onafhankelijke – volledig zijn eigen weg gaande – twintiger meer behoefte heeft aan honkvastheid – Je kunt niet zonder de anderen.

Plum Village is een plek waar ik me echt op mijn plek voel – I have arrived, I am home - en omringd door gelijkgestemde zielen die mij begrijpen, mij weten te appreciëren en waar ik heel gemakkelijk nauwe connecties mee kan aangaan. Ik weet natuurlijk ook wel dat het daar ook niet perfect is en dat het leven niet altijd peis en vree kan zijn, maar het is voor mij een duidelijk teken dat dat nu mijn plek is. In mijn leven is er altijd een balans geweest tussen de via contemplative – het contemplatieve leven en de via activa – het geëngageerde leven. Nu slaat die balans weer door in de richting van het contemplatieve, hoewel Plum Village, voor zover het kloosters en boeddhistische scholen betreft, toch ook wel weer heel dicht bij het actieve staat.

Heureux qui comme Ulysse a fait un beau voyage. Het was een super boeiende en leerrijke periode van mijn leven hier in Sadhana Forest. Ik kan niet geloven dat ik zes jaar heb doorgebracht in een hut in het bos in zulk een gedisciplineerde omgeving waar je ook wel best hard moet werken. Ik ben veel gegroeid en heb veel geleerd over de waarden waarop Sadhana Forest gestoeld is en over hoe een gemeenschap en een NGO te runnen. Ik blijf Sadhana Forest, en mijn baas Aviram, enorm inspirerend, vooruitstrevend en grensverleggend vinden. Het was een eer om met zulk een visionair te mogen samenwerken, iets wat ik niet gauw weer zal meemaken. Maar, ik heb het gevoel dat het nu hoog tijd is voor een nieuw avontuur.