Best te pruimen - Afl 06: Plottwist

Na het ‘drukke’ zomerseizoen is de rust hier weer neergedaald over Plum Village. De hitte is voorbij en de regen kondigt het einde van de zomer aan. De afgelopen weken was het hier ‘volle bak’ en verwelkomden we wekelijks honderden retraitegangers. De sfeer hier hield het midden tussen een klooster, een camping en een klein festival. In juli was er drie weken familieretraite en liep het hier vol met spelende kinderen. Terwijl de ouders mediteren en naar de lezingen gaan organiseren we hier een kinderprogramma in zes verschillende talen, een unicum in de boeddhistische kloosterwereld. Dan was er een weekje pauze, waarin ik gezellig bezoek kreeg van mijn papa, met zijn partner Monique.

De klap op de vuurpijl was de ‘Wake Up’ retraite, voor jongeren (tot 35 jaar), waarin de sfeer heel ontspannen en informeel was. Op de slotavond organiseerde ik, naar goede gewoonte, mee het traditionele ‘free podium’ voor alle deelnemers van zowel de broeder- als zusterkloosters. Ik was verantwoordelijk voor het geluid voor deze kleine festivalavond voor 1000 personen, een hele onderneming! Nu is het klooster een paar weken gesloten en genieten we van onze welverdiende ‘lazy days’, luierdagen. Veel van de monniken zijn op vakantie, en we schieten enkel over met een handvol monniken, aspiranten en long-terms.

Nieuwe levensstijl, nieuwe haarstijl
Geen kaalgeschoren monnik, maar
iets fris en werelds

Hoe gaat het verder met mij persoonlijk? Wel, mijn verhaal neemt een verrassende wending, zet je schrap! De inzichten die ik vorige keer met jullie deelde verdiepten zich. Ik realiseerde me dat het gevoel van constante druk en opgebrand zijn, waar ik het vorige keer over had, hetgene was dat me naar hier heeft gedreven. Ik had tijd nodig om tot stilstand te komen en terug tot mezelf te komen. Toen ik dat inzag, verdween mijn behoefte om monnik te worden. Ik begon interesse te verliezen in de dagelijkse activiteiten hier en begon me te vervelen. Ik voelde me neerslachtig en genoot niet meer van het leven hier.

Ik besefte dat het soort werk dat ik deed met Sadhana Forest, het werk is dat ik het liefste wil doen. Werken rond systeemverandering, sociale gelijkheid en het milieu, is wat ik het meest opwindend vind. Ik wil niet heel de dag stil zitten, braaf luisteren en retraites organiseren. Ik heb daar nood aan van tijd tot tijd, maar niet voltijds. Ik heb daar eigenlijk te veel energie voor. Dat voelde ik eigenlijk eerder al aan, en dat was de reden dat ik me maar voor vijf jaar opgaf. Ik ging weg uit Sadhana Forest, niet omdat ik niet hield van wat ik deed, maar omdat ik me niet echt gelukkig voelde. Ik begreep niet hoe ik me in die omgeving en met die verantwoordelijkheden me lekker in m’n vel kon voelen. Nu snap ik hoe ik het anders kan aanpakken, en me, ondanks het vele werk, toch op mijn gemak kan voelen.

Meer in het algemeen, heb ik nogal de neiging om me in mijn projecten en doelen te verliezen. Ik ga heel hard op in de dingen die ik doe. Ik ben een idealist, ik wil de wereld verbeteren. Ik ga op zoek naar de ultieme manier om dat te verwezenlijken en geloof enorm in wat ik doe. Ik voel me dan ook aangetrokken tot idealistische plekken die zich focussen op zelfloze inzet voor anderen, waar het werk nooit ophoudt en er altijd ruimte is voor verbetering. Dit is eigenlijk het klassieke recept voor burn-out. Burn-out werd voor het eerst beschreven in een vrijwilligerskliniek. Wat ik moet leren is om me niet volledig te identificeren met wat ik doe, maar afstand te leren inbouwen. Ik moet me inzetten, maar tegelijk het niet zo serieus te nemen dat ik het op het einde van de dag niet meer van af kan laten vallen. En dat is OK, ik hoef me daar niet schuldig over te voelen.

Geluidsingenieur op het 'Boeddhaheuvel festival'
met broeder Niem Thuan

Wat brengt de toekomst nu voor mij? Het aspirantenprogramma heb ik formeel stopgezet. De komende maanden wil ik het rustig aandoen, en tijd nemen om te luieren, en de dingen te doen waar ik anders geen tijd voor vind: schrijven, lezen, studeren, een beetje werken, en een beetje reizen en vrienden bezoeken. Ik wil niet direct terug in het werk springen, maar wachten tot de volle energie en ‘goesting’ er weer is. Dan is de kans groot dat ik terugkeer naar Sadhana Forest, er is daar genoeg werk voor mij, en ze zullen mij denk ik graag terug zien komen. Maar eerst dus het nog even rustig aan doen zodat ik tijd heb om deze inzichten te laten inzinken en mijn ‘slechte gewoontes’ in verband met werk en verantwoordelijkheid om te vormen.

Ik heb nog geen al te concrete plannen, en laat dat nog even zo. Het leven in Plum Village is heel sociaal, en ik zou graag wat tijd voor mezelf hebben nu. Ik zal een tijdje bij mijn ouders in Leuven verblijven en misschien ook wel eens naar Nederland afzakken. Dus misschien kom ik jullie onderweg wel ergens tegen!