Feels just like starting over

Het leven bolt hier gezapig verder. Thich Nhat Hanh is aan de beterende hand, hij was van de zomer zwaar ziek, maar bleef toch gewoon zijn lezingen geven ook al kon hij amper op zijn benen staan, hij wou de honderden mensen die voor hem gekomen waren niet teleurstellen. Nu rust hij uit en in de winter zien we hem terug.

Na alle grapjes over Giel, hebben we hier nu ook onze Giel, Colia, een Franse jongen van 16 komt hier een jaar naartoe, wel indrukwekkend. Zijn schoolwerk doet hij hier via zelfstudie.

Voor mijn werk heb ik de afgelopen maanden een aantal vraag- en antwoordsessies van Thich Nhat Hanh in afzonderlijke filmpjes geknipt. Nu zijn we bezig met die op Youtube te zetten en ik moet met de hulp van vrijwilligers die ik moet vinden, ze ondertiteld in verschillende talen (er zitten best een paar leuke filmpjes tussen, hier een voorbeeld

Sinds ik besloten heb om geen moeite meer te doen en het leven hier gewoon te nemen zoals het komt, voelt het alsof ik hier opnieuw voor het eerst aankom, alsof ik wie ik ben en wat ik doe terug van nul herzie. Misschien is dat de fameuze ‘beginner’s mind’ waar ze het in de Zen zo vaak over hebben. Ik merkte dat ik best wat spanning in mijn lichaam had, waar ik me niet echt bewust van was. Zo gaat het zo vaak, spanning stapelt zich op en willen niet toegeven dat we die spanning met ons meedragen, dat we eigenlijk misschien wel verkeerd bezig zijn, en die spanning zet toe aan om steeds verder te doen en vooral niet stil te staan.

En voor het eerst laat ik die spanning ook gewoon voor wat hij is, ik probeer er geen oplossing voor te zoeken, ik probeer hem niet weg te duwen, ik ben me er gewoon van bewust, en kijk, ze lost zich vanzelf op. En regelmatig komt er iets naar boven, maar ik laat het gewoon gaan nu, en zo voelt het alsof ik elke dag een beetje lichter word. En heel af en toe, op die momenten dat de spanning zich helemaal oplost, voel ik een rust die dieper is dan ik misschien wel ooit gevoeld heb, van echt elke cel in je lichaam te kunnen ontspannen, van van niets meer op de vlucht te zijn.

Nu ik niet meer het gevoel heb naar iets op zoek te zijn, vraag ik me soms ook af of ik hier wel thuishoor, al dat gepraat over mindfulness en ‘the practice’ de zweverige woorden over de bloemetjes en de zon en het is toch allemaal zo mooi, iedereen neemt dat hier allemaal zo serieus, iedereen lijkt hier zo hard naar iets op zoek.

Ik vroeg me dit vroeger ook wel eens af, maar nooit echt hardop, ik denk dat ik het nooit echt onder ogen durfde zien. Maar nu ik durf aanvaarden dat dit misschien inderdaad wel zo is, is het gek genoeg ook niet echt een probleem meer, weet je leef en laat leven, geef elkaar de ruimte en dat is wellicht nog hetgeen dat je het meest van al bij elkaar brengt en dat is belangrijker dan alle praatjes en bloemetjes.

Al bij al voelt het alsof ik, nadat mijn ontdekkingsreis hier bijna een jaar geleden begon, stilaan aan het uitbollen ben, alsof ik een beetje op pensioen ben, en de dingen tot rust kan laten komen.

Oh ja, bijna nog vergeten zeggen, ik ben van het weekend (vrijdag-maandag) heel even in het land voor een trouwfeest, wie weet kruisen onze paden elkaar wel even.