Best te pruimen - Afl 04: Een nieuwe lente

 

Mijn nieuwe outfit

Ik schrijf deze brief vanuit de eetzaal in Upper Hamlet, Plum Village, waar buiten fluitende vogels en een zachte winterzon al de komst van de lente lijken aan te kondigen. Lente! De paasbloemen zijn al ontloken hier in Zuid-Frankrijk. Het zal mijn eerste lente worden in acht jaar. In deze periode was ik de afgelopen jaren altijd in India, en miste ik telkens mijn favoriete seizoen. Die eerste frisse lentebries voelt altijd aan als het ontdooien van iets waarvan je vergeten was dat het bevroren vastzat, als het opfrissen en afstoffen van gevoelens die in de plooien van je beslommeringen verdwenen waren. ‘Iedere nieuwe lente is alles nieuw voor mij,’ zingt Boudewijn de Groot zeemzoet in mijn achterhoofd.

Een nieuwe lente, een nieuw geluid – om nog een klassieker te citeren – en het voelt als een nieuwe start. Ik ben juist terug aangekomen in Plum Village, na een maand onderbreking na de regenretraite. Ik bracht een heel kort bezoek aan België, genoeg om even met een paar vrienden en naaste familieleden bij te praten, en daarna was ik drie weken weer in Sadhana Forest, India. Het was een blij wederzien met de vele vrienden en kennissen waar ik vorig jaar in mei afscheid van nam. Het voelde toch ook een beetje als thuiskomen. Dit bijzondere bos zal voor altijd een bijzonder plekje in mijn hart hebben en één van de plekken zijn waarvan ik trots mag zijn ze als mijn thuis te beschouwen.

Mijn bezoek aan Sadhana Forest was meteen ook een goede manier om mijn mindfulness te testen. Zou ik het effect kunnen voelen van drie maanden intensieve retraite als ik weer terugkeerde naar mijn oude omgeving en mijn oude bezigheden? Zou ik de kalmte en rust van Plum Village kunnen meedragen, of zou ze als sneeuw voor de tropenzon verdwijnen? Ze vroegen me in Sadhana Forest immers al snel om mee te helpen met verschillende projecten, het leek alsof ik nooit was weggeweest. Toch voelde het dit keer anders. De beoefening van Plum Village leek te werken! Ik deed de dingen iets langzamer en bewuster, probeerde geen twee dingen tegelijk te doen, en focuste me telkens op de taak die ik voorhanden had. Ik haastte me minder, maar wandelde mindful naar iedere afspraak. Ik koos ervoor om het in mijn vrije tijd rustiger aan te doen en niet te veel uit te gaan. Ik bleef voornamelijk thuis en volgde de gemeenschapsactiviteiten (al maakte ik wel een uitzondering voor mijn goede oude kalari - Indische krijgskunst - les). Zo slaagde ik erin om dezelfde activiteiten weer op te nemen, maar me minder rusteloos en gestresst te voelen. Dat geeft vertrouwen voor de toekomst.

Het was weer niet makkelijk om afscheid te nemen, maar tegelijk voelde ik aan het einde van mijn reis ook weer opwinding om terug te keren naar Plum Village en eindelijk formeel met mijn voorbereiding op het monnikenbestaan te beginnen. De dag na mijn aankomst kreeg ik al direct een gewaad aangemeten (zie bijgevoegde foto). Ik ben nu officieel ‘aspirant’, monnik in spe. De blauwe pij die ik draag is geen monnikenpij, maar is de pij die Vietnamese leken traditioneel dragen als ze een tempel bezoeken. Hier is dit het uniform van de monniken in opleiding. De komende maanden zal ik, samen met mijn 9 andere collega-aspiranten, wekelijks les krijgen over wat het betekent om monnik te zijn in Plum Village, bezinnen over de diepe bezieling die dat met zich meedraagt, en leren over de bijhorende meditatie-oefeningen en ook – niet onbelangrijk – de etiquette, want dat hoort ook bij een traditioneel instituut als het monnikschap.

Veel reünies in Sadhana Forest

Hoe voel ik me hier nu allemaal bij? Wel, ik leef gewoon van dag tot dag, en er is een onderliggend gevoel van diepe rust en vrede, waar ik me mee kan verbinden telkens als ik langzaam en bewust ademhaal, handel en wandel. Zo’n gewaad helpt daar zeker bij, en herinnert mij (en de mensen rondom mij) aan mijn voornemen om bewust te leven. Ik voel me gezegend dat ik dit bevoorrechte leven kan leiden. Ik hoef niet te werken, heb geen noemenswaardige verantwoordelijkheden, en kan me volledig focussen op hetgene waar ik het meest van geniet: mediteren, aandachtig leven en diepe verbinding creëren met andere mensen. Af en toe steekt die oude weerstand de kop op: Mag ik dit wel? Zou ik niet hard moeten werken? Maar ik doe m’n best om mezelf te overtuigen dat ik mezelf mag toestaan te doen waar ik het diepst van geniet, en dat dat, op zijn manier, ook een impact heeft op de wereld. Verder ben ik ook nieuwsgierig naar alle dingen die ik hier de komende maanden (en jaren) zal leren, want als monnik leven is toch wel een bijzondere oefening die nauwgezetheid vraagt en specifieke aandachtspunten met zich meebrengt. Ik ben benieuwd naar welke vruchten dat zal afwerpen!